கலங்கி;  ‘அரசன் இறந்தான் கொல்லோ’  என்னா  இடர் உற்று
அழிவாள் - அரசன் இறந்தான் போலும் என்று துன்பமுற்று வருந்தும்
கோசலை;’ மகன் முன்எனையும் துறந்தான்’ - மகனாகிய இராமனும்
முன்னால் என்னைக் கைவிட்டான்;  ‘நீயும்துறந்தாய்’ -  கணவனாகிய
நீயும் என்னைக் கைவிட்டாய்;  துணைவா! - என்துணைவனே!;  ஐயா! -
ஐயனே!;  அரசர்க்கு அரசே!  - இராச இராசனே!;  அறம்தான்
இதுவோ'  - அறம்  என்பது  இதுதானோ;  என்றாள் -.

     ‘மெய்யின் மெய்யே! - சத்தியத்தின் சத்தியமே; உலகின் வேந்தர்க்
கெல்லாம் வேந்தே! - உலகில் உள்ள அரசர்க்கெல்லாம் அரசனே;  நின்
உயிரை உய்யும் வகை ஓம்பாது - உன்னுடைய உயிரைப் பிழைக்கும்
வகையில்பாதுகாக்காமல்;  இங்ஙன் தேம்பில் - இவ்வாறு வாடினால்;
வையம் முழுதும்  துயரால்மறுகும் - இவ்வுலகம் முழுதும் துன்பத்தால்
கலங்கிச் சுழலும்; அரசே! - ; நம் ஐயன் -நம் மகன்;  முனிவனுடன்
வரினும் வரும் - வசிட்டனுடன் (கான் ஏகாது) திரும்பி வந்தாலும்
வருவான்;  அயரேல் - சோர்வடையாதே;’  என்றாள் -

     உலகத்துக்காக வாழ்ந்த நீ துன்புற்றால்  இப்பொழுது  உலகமும்
துன்புறும்.  உனக்காகஇல்லாவிடினும் உலக மக்களுக்காகத் துன்பத்தில்
துவளாமல் இருக்க என வேண்டினாள் - ‘வரினும்வரும்’ என்பது  ஐயம்.
வருவது  உறுதியில்லை என்பது அவள் அறிந்தபடியைப் புலப்படுத்தி
நின்றது. ‘ஆல்’ அசை.                                         69

தயரதன் கோசலைபால் ‘இராமன் வருவானா’ எனக் கேட்டு வருந்தல்