| 1680. | ‘புக்குப் பெரு நீர் நுகரும்
பொரு போதகம் என்று, ஒலிமேல்
கைக்கண் கணை சென்றது அலால்,
கண்ணின் தெரியக் காணேன்,
அக் கைக் கரியின் குரலே
அன்ற ஈது’ என்ன வெருவா,
‘மக்கள் - குரல்’ என்று அயர்வேன்,
மனம் நொந்து, அவண் வந்தனெனால். |
‘(அது கேட்டு) புக்கு - ஆற்றில் நுழைந்து; பெரு நீர் நுகரும் -
மிகுதியானநீரைக் குடிக்கும்; பொரு போதகம் என்று - போரிடும் யானை
என்று கருதி (அவ்ஓசைவழியே); கைக்கண் கணை சென்றது அலால் -
கையின்கண் இருந்த அம்பு சென்றதேஅல்லாமல்; கண்ணின் தெரியக்
காணேன் - கண்ணால் நன்கு விளங்கப் பார்க்காத நான்; (அலறும் ஒலி
வந்தவுடன்); ‘ஈது அக் கைக்கரியின் குரல் அன்று’ என்ன வெருவா -
இதுநாம் நினைத்த துதிக்கை உடைய யானையின் ஒலி அன்று என்று
கருதிப் பயந்து; ‘மக்கள் குரல்’ என்று அயர்வேன் - மனிதக் குரல்
என்று கருதிச் சோர்ந்து; மனம் நொந்து -மனம் வருந்தி; அவண்
வந்தனென் - நீர் முகக்கும் துறைக்கு வந்தேன்.’ விழுந்து அலறிய போதுதான் மனிதக் குரல் என்று வேறுபாடு
அறிந்தேன். நடுங்கினேன்என்றான். ‘ஆல்’ அசை. 75 | 1681. | ‘கையும் கடனும் நெகிழக்
கணையோடு உருள்வோற் காணா,
மெய்யும் தனுவும் மனனும்
வெறிது ஏகிட, மேல் வீழா,
‘ஐய! நீதான் யாவன்?
அந்தோ! அருள்க” என்று அயர,
பொய் ஒன்று அறியா மைந்தன்,
“கேள் நீ ” என்னப் புகல்வான். |
‘கையும் கடனும் நெகிழ - கையும் குடமும் நெகிழ்ந்து விலக;
கணையோடுஉருள்வோன் காணா - அம்போடு தரையில் உருளுகின்ற
முனிமகனைக் கண்டு; மெய்யும் தனுவும்மனனும் வெறிது ஏகிட - (என்)
உடலும் வில்லும் மனமும் வெறுமையாகிச் செல்ல; மேல்வீழா - மேலே
விழுந்து; ‘அந்தோ! - ஐயோ; ஐய! - ஐயனே; நீ தான்யாவன் - நீ
யார்; அருள்க’ - சொல்வாயாக;’ என்று அயர - என்றுகேட்டுச்
சோர்வடைய; பொய் ஒன்று அறியா மைந்தன் - |