‘நீர் உண் வேட்கை மிகவே - நீர் உண்ணுகின்ற விருப்பம்
மிகுதலால்;  உயங்கும் எந்தைக்கு - வருந்துகின்ற  என் தந்தைக்கு; ஒரு
நீ - ஒப்பற்ற  நீ; தண்ணீர்  கொடுபோய் அளித்து - குளிர்ந்த நீரைக்
கொண்டுபோய்க் கொடுத்து;  என் சாவும் உரைத்து  - என் இறப்பையும்
அவர்களுக்குத் தெரிவித்து;  ‘உம் புதல்வன்விண்மீது  அடைவான்
தொழுவான்’ எனவும் விளம்பு - உம் மகன் இறந்து  சுவர்க்கம்
செல்கின்றவன் உம்மை வணங்கினான் என்கின்ற செய்தியையும்
அறிவிப்பாயாக;  என்று -எனச் சொல்லி;  எண் நீர்மையினான் -
புகழத்தக்க நற்குண நற் செயல்களால்;  விண்ணோர்  எதிர்கொண்டிட -
தேவர்கள் வரவேற்க; ஏகினன் -(பரலோகத்திற்குச்) சென்றான்.

     ‘எந்தை’ எனவே தாயும் அடங்கியது. ‘அவர்’ என்று பின்வரும்
பன்மையும் - ‘உம்’ என்ற முன்னிலையும் அதுபற்றி வந்தனவே.  செய்த
குற்றத்தை நினைத்துக்கசிந்துருகித் துடிக்கும் மனம் உடையவனாயினமை
பற்றித் தயரதனை ‘ஒரு நீ’ என்றான் முனிகுமரன்.‘ஆல்’ அசை.       78

     ‘மைந்தன் வரவே நோக்கும் - மகனது வருகையையே எதிர்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்ற; வள மாதவன்பால் - மிக்க தவத்தை உடைய
முனிவனிடம்; மகனோடு - (இறந்த) மகனோடு; அம் தண்புனல் கொண்டு
அணுக - அழகிய குளிர்ந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு  நெருங்கிச் செல்ல;
‘ஐயா! - மகனே;  இது போது அளவாய் -இவ்வளவு நேரமாய்; வந்து
இங்கு அணுகாய் - இங்கு வந்து சேராமையால்;  என்னோ வந்தது? -
உனக்கு என்ன நேர்ந்ததோ;  என்றே - என்று நினைத்து;  நொந்தேம்-
வருந்தினோம்;  சந்தம்  கமழும் தோளாய்! - சந்தனம்  மணக்கின்ற
தோளைஉடைய மகனே;  தழுவிக் கொள வா’ - நாங்கள் தழுவிக்
கொள்ளும்படி (அருகில்) வா; என - என்று சொல்லி.

     தசரதன் இறந்த மகன் உடலை  எடுத்துக்கொண்டு தண்ணீருடன் கண்
இழந்த முனி தம்பதிகளைஅணுக, அவர்கள் தம் மகன் வந்ததாகவே
கருதினர்  என்பது  இதனால் விளங்கும்.  ‘ஏ’ ஈற்றசை.              79