| 1685. | ‘ “ஐயா! யான் ஓர் அரசன்;
அயோத்தி நகரத்து உள்ளேன்;
மை ஆர் களபம் துருவி,
மறைந்தே வதிந்தேன், இருள்வாய்;
பொய்யா வாய்மைப் புதல்வன்
புனல் மொண்டிடும் ஓதையின்மேல்,
கை ஆர் கணை சென்றதுஅலால்,
கண்ணின் தெரியக் காணேன். |
‘ஐயா! - சுவாமி; யான் அயோத்தி நகரத்து உள்ளேன் ஓர்
அரசன் -அயோத்தி நகரத்தில் உள்ள ஓர் அரசனாவேன்; மைஆர்
களபம் துருவி மறைந்து வதிந்தேன்- கருமை பொருந்திய யானையைத்
தேடி மறைந்து தங்கியிருந்தேன்; இருள்வாய் -இருட்டில்; பொய்யா
வாய்மைப் புதல்வன் - சத்திய வாக்கினை உடைய உங்கள் மகன்; புனல்
மொண்டிடும் ஓதையின்மேல் - நீரை முகக்கும் ஓசையினிடமாக; கை
ஆர் கணைசென்றது அலால் - கையில் உள்ள அம்பு சென்றதே
அல்லாமல்; கண்ணில் தெரியக்காணேன்’ - (நீர் முகப்பாரைக்) கண்ணில்
விளங்கப் பார்த்தறியேன்’ ஆயினேன். ஓசையின் மூலம் அம்பு எய்தேன். பார்த்து எய்தேனில்லை என்பதால்
அறிவுபூர்வமாகநிகழ்ந்த கொலை அன்று என்றானாம். ‘மறைந்தே’ ‘ஏ’
காரம் தேற்றம். 80 | 1686. | ‘ “வீட்டுண்டு அலறும் குரலால்,
வேழக் குரல் அன்று எனவே
ஓட்டந்து எதிரா, ‘ நீ யார்?’
என, உற்ற எலாம் உரையா,
வாட்டம் தரும் நெஞ்சினன் ஆய்,
நின்றான் வணங்கா, வானோர்
ஈட்டம் எதிர் வந்திடவே,
இறந்து ஏகினன் விண்ணிடையே. |
‘வீட்டு உண்டு - அம்பு விடுதலால் அடிபட்டு; அலறும் குரலால் -
கதறுகின்றசப்தத்தால்; வேழக் குரல் அன்று எனவே - யானையின் குரல்
அன்று என்று கருதி; ஓட்டந்து - ஓடி; எதிரா - (உங்கள் மகனைச்)
சந்தித்து; ‘நீ யார்’ என -நீ யார் என்று (நான் கேட்க குமரன்); உற்ற
எலாம் உரையா - நடந்தவை அனைத்தையும்சொல்லி; வாட்டம் தரு
நெஞ்சினனாய் - வாடிப் போன மனம் உடையவனாகி; வணங்கா
நின்றான்- உங்களிருவருக்கும் வணக்கம் தெரிவித்து, பேச்சு அடங்கினான்;
வானோர் ஈட்டம் எதிர் வந்திட - |