தேவர்கள் கூட்டம் எதிர்வந்து வரவேற்க; இறந்து விண்ணிடை - இறந்து
மேல்உலகத்தின்கண்; ஏகினன் - சென்றான்: வாட்டம் தரும் நெஞ்சு - தன்னைப் பிரிந்தமையால் கண் இழந்த
பெற்றோர் முதுமையில்உதவுவாரின்றி வாடுவர் என்பது பற்றிய வாட்டம்
என்க. இறுதி ‘ஏ’ காரம் ஈற்றசை. 81 | 1687. | ‘ “அறுத்தாய் கணையால் எனவே,
அடியேன்தன்னை, ஐயா!
கறுத்தே அருளாய், யானோ
கண்ணின் கண்டேன் அல்லேன்,
மறுத் தான் இல்லான் வனம்
மொண்டிடும் ஓதையின் எய்தது அலால்;
பொறுத்தே அருள்வாய்!” என்னா,
இரு தாள் சென்னி புனைந்தேன். |
‘ஐயா! - ஐயனே; கணையால் அறுத்தாய் எனவே - (என் மகனை)
அம்பால்எய்து அழித்தாய் என்று; அடியேன் தன்னை - அடியேனை;
கறுத்தே அருளாய் -கோபித்து விடாமல் இருப்பாயாக; மறுத்தான்
இல்லான் - களங்கம் சிறிதும் இல்லாதவனாயநின்மகன்; வனம்
மொண்டிடும் ஓதையின் - நீரை முகக்கின்ற ஓசையினால்; எய்தது
அலால் - அம்பு எய்தது அல்லாமல்; யானோ கண்ணில் கண்டேன்
அல்லேன் - யான்கண்ணால் பார்த்து (அம்பு எய்தேன் அல்லேன்);
பொறுத்து அருள்வாய்’ - (இந்த எனதுபிழையைப்) பொறுத்தருள்வாயாக;
என்னா - என்று; இரு தாள் - (அம்முனிவனது) இரு திருவடிகளையும்;
சென்னி புனைந்தேன் - (விழுந்து வணங்கி) என் தலைமேல்
சூடிக்கொண்டேன். கறுத்தல்- கோபித்தல். “கறுப்பும் சிவப்பும் வெகுளிப்பொருள்” (தொல்.
சொல்.372.) என்பது காண்க. அருளுதல் துணைவினை. கறுத்தருளாய் என
ஒன்றாக்குக. பெரியோர் செயலைச்சொல்லும் இடத்து ‘அருளாய் ’ எனும்
சொல் வரும். அருளாய் என்பதில் ஆகாரம் எதிர்மறை. 82 | 1688. | ‘வீழ்ந்தார்; அயர்ந்தார்; புரண்டார்;
“விழி போயிற்று, இன்று” என்றார்;
ஆழ்ந்தார் துன்பக் கடலுள்;
“ஐயா! ஐயா!” என்றார்;
“போழ்ந்தாய் நெஞ்சை” என்றார்;
“பொன்நாடு அதனில் போய், நீ
வாழ்ந்தே இருப்பத் தரியேம்;
வந்தேம்! வந்தேம்! இனியே.” |
|