இராமனை வனம் போகச் சொன்ன கோபம் கொண்டு எந்தை
என்னாமல் தயரதனை ‘நுந்தை’என்றான். சொன்ன சொல்லைப் பகையாளர்
பேச்சைக் கேட்டு மாற்றிய இவ்விடத்தில் அல்லவாகோபம் வரவேண்டும்.
வேறு எவ்விடத்தில் இனிக் கோபம் விளைவது? என்றான் இலக்குவன்
என்க. நித்திலம் - முத்து, இங்கே பற்களைக் குறித்தது. 126 | 1732. | ‘நின்கண் பரிவு இல்லவர்
நீள் வனத்து உன்னை நீக்க,
புன்கண் பொறி யாக்கை
பொறுத்து, உயிர் போற்றுகேனோ -
என் கட்புலமுன் உனக்கு
ஈந்துவைத்து, “இல்லை” என்ற
வன்கண் புலம் தாங்கிய
மன்னவன் காண்கொல்?’ என்றான். |
‘என் கண்புல முன் உனக்கு ஈந்து வைத்து - என் கண் எதிரே
உனக்கு அரசைக்கொடுத்து; ‘இல்லை’ என்ற- பிறகு உனக்கு அரசு இல்லை
என்று சொல்லிய; வன் கண் புலம்தாங்கிய மன்னவன் காண்கொல்?-
கொடுந் தன்மை உடைய தயரதனோ யானும்; நின்கண்பரிவு இல்லவர்?-
உன்னிடத்து அன்பு இல்லாதவர்கள்; நீள்வனத்து - நீண்டகாட்டில்;
உன்னை நீக்க - உன்னை அனுப்ப (அதன் பிறகும்); புன்கண் கொறி
யாக்கை பொறுத்து - பொலிவழிந்த ஐம்பொறிகளை உடைய உடம்பைச்
சுமந்து; உயிர் போற்றுகேனோ?’ - உயிரைப் பாதுகாத்து (தயரதன்
போல்) வாழ்வேனா;’ என்றான். - இராமனை வனம் அனுப்பித் தயரதன் உயிர் வாழ்வதாக நினைத்தவன்
ஆதலின் நானும்அவ்வாறானவன் அல்லன் என்று இங்ஙனம் கூறினான்
இலக்குவன். வன் - கொடிய, கண் புலம் -கண்ணாகிய புலம் எனினும்
ஆம். 127 இராமன் பதில் | 1733. | ‘ “பின், குற்றம் மன்னும் பயக்கும்
அரசு” என்றல், பேணேன்;
முன், கொற்ற மன்னன், “முடி
கொள்க” எனக் கொள்ள மூண்டது
என் குற்றம் அன்றோ? இகல்
மன்னவன் குற்றம் யாதோ? -
மின் குற்று ஒளிரும் வெயில்
தீக்கொடு அமைந்த வேலோய்! |
மின் குற்று ஒளிரும் வெயில் தீக் கொடு அமைந்த வேலோய்!- |