வன் கலை - வலிய ஆடை, மாவுரி - ‘வற்கலா’ என்னும் வடசொல்
வற்கலை எனத்தமிழ்முடிபு பெற்றது எனலாம். 142 | 1748. | கார் வானம் ஒப்பான்தனைக்
காண்தொறும் காண்தொறும் போய்
நீர் ஆய் உக, கண்ணினும்
நெஞ்சு அழிகின்ற நீரார்,
‘பேரா இடர்ப்பட்டு அயலார்
உறு பீழை கண்டும்
தீரா மனத்தாள் தர,
‘வந்தன சீரம்’ என்றார். |
கார் வானம் ஒப்பான்தனை - மழை மேகத்தை ஒத்த கருமையும்
தண்மையும் உடையஇராமனை; காண்தொறும் காண்தொறும் - பார்க்கப்
பார்க்க; கண்ணினும் போய் - பார்க்கின்ற கண்ணைக் காட்டிலும் போய்;
நீர் ஆய் உக - நீராகிச் சிந்த; நெஞ்சு அழிகின்ற நீரார் - மனம்
கெட்டு வருந்துகின்ற தன்மையுடைய ஏவல் மகளிர்(இராமனைப் பார்த்து)
‘பேரா இடர்ப்பட்டு - நீங்க முடியாத துன்பப் பட்டு; அயலார் உறு
பீழை கண்டும் - அயலார்கள் படுகின்ற துன்பத்தைக் கண்டு வைத்தும்;
தீரா மன்த்தாள் - தன் கொள்கையிலிருந்து நீங்காத மனம் உடைய
கைகேயி; தர -கொடுத்தனுப்ப; வந்தன சீரம் - வந்தனவாகிய மரவுரி
இவை; என்றார் - நேரில் இராமனைக் காணும்போது மேலும் நெஞ்சு புண்ணாகிறது
அச்சேடியர்களுக்கு. சேடியரது உள்ளத் துயர் இப்பாடலில்ல தெள்ளத்
தெளிவு ஆகும். 143 இலக்குவன் மரவுரியை ஏற்றுத் தாயைப் பணிதல் | 1749. | வாள் நித்தில வெண் நகையார் தர,
வள்ளல் தம்பி,
‘யாணர்த் திருநாடு இழப்பித்தவர்
ஈந்த எல்லாம்
பூணப் பிறந்தானும் நின்றான்;
அவை போர் விலோடும்
காணப் பிறந்தேனும் நின்றேன்;
அவை காட்டும் ’ என்றான். |
வாள் நித்தில வெண் நகையார் தர- ஒளியுடைய முத்துப் போலும்
வெள்ளிய பற்களை உடையாராய ஏவல் மகளிர் கொடுக்க; வள்ளல் -
இராமன் தம்பியாயஇலக்குவன்; ‘யாணர்த் திருநாடு இழப்பித்தவர் -
புதிய வருவாய்களைச் சிறந்த கோசல நாட்டை |