கிளக்குங்காலை"¹என்பதனால் இது முடிக்கப்படும். பேதையாரென்றதனானும் உணர்ந்தார் என்றதனானும் அவ்வவற்றின் உயர்வு தாழ்வுகள் விளங்கின. என்றும் என்றார், தம் இளமைப் பருவத்தும் அனைத்து நலங்களும் வாய்ந்த காலத்தும் பரிவதில ரென்றற்கு.

(2)

183. மறுமைக்கு வித்து மயலின்றிச் செய்து
சிறுமைக்குப் படாதேநீர் வாழ்மின் - அறிஞராய்
நின்றுழி நின்றே நிறம்வேறாங் காரணம்
இன்றிப் பலவு முள.

(பொ-ள்.)மறுமைக்கு வித்து மயலின்றிச் செய்து சிறுமை படாதே நீர் வாழ்மின் அறிஞராய்-மறுமைக்கு வித்தாகிய அறச்செயலை வாழ்க்கையில் மயங்குதலில்லாமற் செய்து எஞ்ஞான்றுந் துன்புறாமல் நீவிர் அறிஞராய் வாழுங்கள்; ஏனென்றால், நின்றுழி நின்றே நிறம் வேறாம் - நின்ற நிலையில் நின்றே உடம்பின இளமையொளி வேறாய் மாறும்; காரணமின்றிப் பலவும் உள - அன்றியுங் காரணமில்லாமலே பல இடையூறுகளும் வாழ்க்கையில் உள்ளன.

(க-து.)மறுமை நினைவோடு ஒழுகுதலே பெருந்தன்மையாகும்.

(வி-ம்.)வித்தென்றது, வித்துப்போன்றதை; அறிஞராய் வாழ்மின் என்க. நம்மையறியாமலே நிறம் வேறாம் என்றற்கு ‘நின்றுழி நின்றே' யென்றும் இம்மைச் செய்காரணம் இன்றாயினும் என்றற்குக் ‘காரணமின்றி, யென்றுங் கூறினார். மற்று, உளவாதல் உம்மைச் செய் காரணத்தாலென்று கொள்க பலவும் என்றது. "அடைந்தார்ப் பிரிவும் அரும்பிணியும் கேடும்."²

(3)

184. உறைப்பருங் காலத்தும் ஊற்றுநீர்க் கேணி
இறைத்துணினும் ஊராற்றும் என்பர்; - கொடைக்கடனும்
சாஅயக் கண்ணும் பெரியார்போல் மற்றையார்
ஆஅயக் கண்ணும் அரிது.

1. தொல். வினை. 48.
2. நாலடி. 18 : 3