1234. குறிப்புரை: இப்பாட்டு, கைக்கிளைத் தலைவியது ஆற்றாமை கண்டு தோழி கங்குற் காலத்தில் பிறையைப் பழித்துக் கூறியது.

இப் பிறை - கொச்சைவயவர் - எனத் தானும், பிறரும் மொழிகின்ற மொழியையே விரும்பி, (அவர் சூடியுள்ள) தாமரை மாலையைப் பெறுதற்கு அலமருகின்ற இவள் வாடும்படி கதிர் விழுந்த பின்பு விளங்குகின்ற செவ்வானத்தைக் கீள்கின்றதே; (இது) இன்று பழிக்கே தகுகின்றது' - என இயைத்து முடிக்க. 'இயல்பாகவே மெலிகின்றவரை நலிதல் பெருங் கொடுமை' என்பதாம். தகுகின்றது - ஏற்புடைத்தாகின்றது. "பழிக்கே" என்னும் பிரிநிலை ஏகாரத்தால், 'புகழுக்குச் சிறிது தக்க தாயிற்றில்லை' என்பது பெறப்பட்டது. பல் கதிர் - பல கிரணங்களை யுடைய சூரியன். விழுந்த வழி - மறைந்த வழி. வழிக்கே - வழியின் கண்ணே; உருபு மயக்கம். செக்கர் - செவ்வானம். கொச்சைவயம் - சீகாழி. முளரி, இருமடி யாகுபெயர். 'அலமரும் இவள், உருவத்து இவள்' எனத் தனித் தனி முடிக்க. "கிழிக்கு" என்பதும் "வழிக்கு" என்பதுபோல உருபு மயக்கம். தரும் - 'எழுதிக் காட்டுகின்ற உருவம்' என்க. உருவத்து இவள் உருவத்தை உடைய இவள். 'வாட்டிட' என்பது பாடமாயின், 'இவளை' என்னும் இரண்டன் உருபு தொகுக்கப்பட்ட தாம். கீள்கின்றது - கிழிக்கின்றது; கிழித்துக் கொண்டு புறப்படா நின்றது. 'ஏனோ' என்பது சொல்லெச்சம். இது கேட்டுத் தலைவி, 'இஃது இயற்கை' என்னும் உணர்வால் ஆற்றுவாள் ஆவது பயன்.

1235. குறிப்புரை: 'பரசமய கோளரிக்கு (ச் சற்றும்) நிகராகாத குண்டர்கள் வைகைக் கரையில் மாண்டனர் என்பர்' - என இயைத்து முடிக்க. கீள் அரிக் குன்றம் - பிற விலங்குகளைக் கிழிக்கின்ற சிங்கங்களை யுடைய மலை. "கிளர் மணியின் வாள் அரிக்கும் வைகை" - என்பதை, 'கிளர் வாளின் மணி அரிக்கும் வைகை' - என மொழி மாற்றி யுரைக்க. வாள் - ஒளி. அரித்தல் - கொழித்தல். தாள் அரிக்கும் அரியான் - தனது திருவடிகள் திருமாலும் காண அரியன ஆயினவன்; சிவபெருமான். "தாள் அரியான்" எனச் சினைவினை முதல்மேல் நின்றது. 'நிகராக்